Bizim çocuk "Yeni albümü çıktı" der gibi, "Kılıçdaroğlu'nun yeni seccadesi çıktı!" deyince afalladım.
Hiçbir şeyden haberim yoktu. Gün boyu haberlere bakmamıştım.
"Nasıl yani oğlum?" dedim.
Cep telefonundan ilgili fotoğrafı gösterdi. Sevgili Kılıçdaroğlu yine ayakkabılarıyla seccadeye basıyordu. Öncekinden farklı olarak ikili fotoğraftı bu. Yani, "Kalabalıktı, göremedim!" diyeceği bir durum yoktu.
Gelgelelim, madem görmediğini söylüyor, beyan esastır.
Lakin sorun da burada; yani belirli bir duyarlığı ısrarla görmemesinde. Üstelik hem kalabalıklarda hem tenhalarda!
Sevgili Kılıçdaroğlu'nun muhafazakâr sosyolojiden oy kapma belasına orda burda, iftarlarda kendini gösterirken seccadeye ayakkabılarıyla basacak kadar görmemesi başlı başına ibretlik bir durum!
Oysa olduğu gibi görünüp göründüğü gibi olmayı deneseydi en azından seccadeyi görürdü.

***

İslam'ın politik yorumu başkadır, İslam'ı politik çıkar uğruna araçsallaştırmak başkadır.
"Siyasal İslamcılık" da zaten İslam'ı araçsallaştırmaktan başka bir şey değildir. İslami terminolojide bunun en hafif karşılığı riyakârlıktır. Ötesini söylemeyeyim.
Bu bakımdan "Siyasal İslamcı olarak Kılıçdaroğlu'nun portresi" başlıklı çalışmalar yapılsa yeridir.
"Mücahit Kılıçdaroğlu" deyince zıplayan muhteremler az sakin olun, anlatacağım.
Kılıçdaroğlu'nun Siyasal İslamcılığının, Gilles Kepel ve Oliver Roy gibi üçüncü sınıf oryantalistlerinin sömürge aydınlarının ağzına verdiği "Siyasal İslam" veya "Siyasal İslamcı" kavramlaştırmasıyla alakası yoktur.
Malumunuz, söz konusu oryantalistlerin maksadı Müslümanları yalıtma, yalnızlaştırma, nihayetinde ötekileştirmektir.
Zira bunların kavline göre Balıkesir Zağnos Paşa Camii'nde verdiği hutbede, "Camiler sadece namaz kılmak için yapılmamıştır, din ve dünya için neler yapılması lazım geldiği konusunda görüş alışverişinde bulunmak için yapılmıştır..." diyen Mustafa Kemal Atatürk tastamam "Siyasal İslamcılık" yapmıştır.
Aynı şekilde...